Web-development/Afghanistan.html at main · Afghn-Girls-Tech-Team/Web-development · GitHub

1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
50
51
52
53
54
55
56
57
58
59
60
61
62
63
64
65
66
67
68
69
70
71
72
73
74
75
76
77
78
79
80
81
82
83
84
85
86
87
88
89
90
91
92
93
94
95
96
97
98
99
100
101
102
103
104
105
106
107
108
109
110
111
112
113
114
115
116
117
118
119
120
121
122
123
124
125
126
127
128
129
130
131
132
133
134
135
136
137
138
139
140
141
142
143
144
145
146
147
148
149
150
151
152
153
154
155
156
157
158
159
160
161
162
163
164
165
166
167
168
169
170
171
172
173
174
175
176
177
178
179
180
181
182
183
184
185
186
187
188
189
190
191
192
193
194
195
196
197
198
199
200
201
202
203
204
205
206
207
208
209
210
211
212
213
214
215
216
217
218
219
220
221
222
223
224
225
226
227
228
229
230
231
232
233
234
235
236
237
238
239
240
241
242
243
244
245
246
247
248
249
250
251
252
253
254
255
256
257
258
259
260
261
262
263
264
265
266
267
268
269
270
271
272
273
274
275
276
277
278
279
280
281
282
283
284
285
286
287
288
289
290
291
292
293
294
295
296
297
298
299
300
301
302
303
304
305
306
307
308
309
310
311
312
313
314
315
316
317
318
319
320
321
322
323
324
325
326
327
328
329
330
331
332
333
334
335
336
337
338
339
340
341
342
343
344
345
346
347
348
349
350
351
352
353
354
355
356
357
358
359
360
361
362
363
364
365
366
367
368
369
370
371
372
373
374
375
376
377
378
379
380
381
382
383
384
385
386
387
388
389
390
391
392
393
394
395
396
397
398
399
400
401
402
403
<html lang="en">
    <head>
        <title> Afghanistan</title>
        <link rel=stylesheet href="style.css" >
    </head>

    <body>


        <div id="demo">

        <div id="title">

             <h2 align="center">افغانستان مهد تمدن ها </h2>
        <p align="right">افغانستان با نام رسمی جمهوری اسلامی افغانستان (به پشتو: د افغانستان اسلامی جمهوریت) کشور محصور در خشکی در آسیای جنوبی است این کشور حدفاصل آسیای میانه، آسیای شرقی و آسیای غربی(خاورمیانه) می‌باشد. همسایگان افغانستان، ایران در غرب، پاکستان در جنوب و شرق، تاجیکستان و ازبکستان و ترکمنستان در شمال و چین در شمال شرقی هستند. افغانستان دارای ۶۵۲٬۲۳۰ کیلومتر مربع مساحت، چهل و یکمین کشور وسیع دنیا است و جمعیت آن حدود ۳۸٫۸ میلیون نفر است که آن را در رتبه سی و هفتم کشورهای دنیا قرار می‌دهد. کابل پایتخت و بزرگترین شهر آن است.

فارسی دری و پشتو زبان‌های رسمی این کشور و اسلام دین رسمی آن است. حدود چهار دهه جنگ، افغانستان را به یکی از کشورهای ناامن و فقیر جهان تبدیل کرده‌است. تولید ناخالص ملی سرانه این کشور در سال ۲۰۲۰ بر اساس ارزش اسمی دلار معادل ۵۵۲ دلار آمریکا است و بر اساس برابری قدرت خرید به ۱۹۹۴ دلار می‌رسد. این کشور در سال ۲۰۱۱ با شاخص توسعه انسانی ۰٫۳۹۸ در رتبه ۱۷۲ جهان قرار گرفته‌است. این کشور در تاریخ ۱۹ نوامبر ۱۹۴۶ به عضویت سازمان ملل پذیرفته شد.

منطقه ای که امروزه افغانستان نامیده‌اند به عنوان بخشی از سرزمین ایران در دوران باستان، از نقاط کانونی در جاده ابریشم و مسیرهای مهاجرت انسان‌ها بوده‌است. باستان‌شناسان شواهدی از سکونت انسان‌ها تا بیش از ۵۰٬۰۰۰ سال پیش از میلاد مسیح به‌دست آورده‌اند. نخستین تمدن شهری ممکن است در این قلمرو در بین ۳٬۰۰۰ تا ۲٬۰۰۰ سال پیش از میلاد آغاز شده باشد.

این کشور در محل ژئواستراتژیکی مهمی قرارگرفته که آسیای شرقی، آسیای جنوبی، آسیای غربی و آسیای میانه را به هم وصل می‌کند.از روزگار باستان، این سرزمین شاهد فتوحات نظامی بسیاری از جمله توسط مادها و هخامنشیان، سلوکیان، شاهنشاهی موریا، اشکانیان، شاهنشاهی کوشانی، هپتالیان، ساسانیان، دودمان تانگ، صفاریان، سامانیان، غزنویان، سلجوقیان، چنگیز خان «مغولستان»، کرتیان، تیموریان، صفویه، افشاریه، امپراتوری درانی بوده‌است

تاریخ سیاسی دولت مدرن افغانستان با سلسلهٔ درانی در قرن ۱۸ میلادی آغاز شد. (هوتکیان خود را ایرانی و پادشاه سراسر ایران می‌دانستند نه بخشی از آن مثلاً خراسان یا افغانستان و…. این دودمان توانست بر ترکان صفوی پیروز شود) پایتخت آن در سال ۱۷۷۶ توسط تیمورشاه درانی از قندهار به کابل منتقل شد و بخشی از قلمرو آن به امپراتوری‌های همسایه در سال ۱۸۹۳ واگذار شد. در اواخر سده نوزدهم میلادی، افغانستان به یک دولت حائل در «بازی بزرگ» بین امپراتوری بریتانیا و امپراتوری روسیه تبدیل شد. در سال ۱۹۱۹، پس از جنگ سوم افغان و انگلیس و امضای معاهده راولپندی، این کشور دوباره کنترل امور خارجه خود را از بریتانیا پس گرفت و استقلال خود را توسط امان‌الله شاه اعلام نمود.
            </p>
            <br />
        </div>
        <div>
        <ol >
                <li ><a href="#paktika">پکتیکا</a></li>
                <li><a href= "#panjsher ">پنجشیر</a></li>
                <li><a href= "#parwan ">پروان</a></li>
                <li><a href= "#samangan ">سمنگان</a></li>
                <li><a href= "#takhar ">تخار</a></li>
                <li><a href= "#wardak ">میدان وردک</a></li>
                <li><a href= "#zabul" >زابل</a></li>
                <li> <a href="#logar">لوگر</a></li>
                <li> <a href="#ningarhar">نَنگَرهار</a></li>
                <li> <a href="#nemroz">نیمروز</a></li>
                <li> <a href="#norestan">نورستان</a></li>
                <li> <a href="#urozgan">ارزگان</a></li>
                <li><a href="#paqktiya">پکتیا</a></li>
                <li> <a href="#helmand">هلمند</a></li>
                <li>  <a href="#herat">هرات</a> </li>
                <li><a href="#badakhshan">بدخشان</a></li>
                <li><a href="#badghis">بادغیس</a></li>
                <li><a href="#baghlan">بغلان</a></li>
                <li><a href="#balkh">بلخ</a></li>
                <li><a href="#bamyan">بامیان</a></li>
                <li><a href="#kapesa">کاپیسا</a></li>
                <li><a href="#khost">خوست</a></li>
                <li><a href="#kandahr">کندهار</a></li>
                <li><a href="#kunar">کنر</a></li>
                <li><a href="#kunduz">کندز</a></li>
                <li><a href="#laghman">لغمان</a></li>
                <li><a href="#logar">لوگر</a></li>
                <li><a href="#farah">فراه</a></li>
                <li><a href="#Kabul">کابل</a></li>
                <li><a href="#Ghazni">غزنی</a></li>
                <li><a href="#Faryab">فاریاب</a></li>
                <li><a href="#Diekundi">دایکندی</a></li>
                <li><a href="#Ghore">غور</a></li>
                <li><a href="#Jawzjan">جَوْزجان</a></li>
       </ol>


        </div>


<div> <a name="paktika"><h2 align = Center >پکتیکا</h2>
<p align="right"> ولایت پَکتیکا یکی از ۳۴ ولایت (استان) افغانستان است. مرکز این ولایت شهر شرن است.

پیشینه نام
هرودوت مورخ یونانی از مردم باستانی «پکتیس» و «پکتویس» یاد کرده و سرزمین آنها را پکتیکا ذكر كرده‌است. بطلمیوس هم نام این مردم را «پکتین» (Pactyan) نوشته‌است.

تقسیمات اداری
مرکز ولایت پکتیا : شرن است ،و ولسوالی های آن عبارتند از : متاخان ، یوسف خیل ، یحیی خیل ، اومنه ، سرروضه ، زرغون شهر، جانی خیل، گومل ، سروبی، ارگون، زیروک، نیکه، دیله وخوشامند، وازه خواه ، تروو، ورممی، برمل، گیان
تمام مردمان ولسوالی ارگون رامردمان قوم تاجک تشکیل داده ولی نظربه تاثیرات محیطی بصورت کامل فارسی صحبت کرده نتوانسته وبالسان پشتوخلط شده است </p></a>
</div>
<div><a name="panjsher"><h2 align = center> پنجشیر</h2>
<p align = right>موقعیت جغرافیایی : پنجشیر به فاصله ۱۲۰ کیلومتری به طرف شمالشرق کابل در بین دو شاخه جنوبی هندوکش، از شمالشرق به جنوب غرب موازی به امتداد هندوکش واقع است ودره‌های فرعی آن از شمال به جنوب و از جنوب به شمال امتداد داشته وبه دره عمومی پنجشیر وصل می‌شود. ارتفاع آن ۲۲۱۷ متر از سطح دریا بوده و در نقاط مرتفع به ۶۰۰۰ متر از سطح دریا می‌رسد. طول آن از دالان سنگ تا پای کوتل انجمن زیاده از ۱۲۵ کیلومتر است. عرض دره پنجشیر اندازه‌های مختلفی دارد که بدون وسایل و وسایط فنی تعیین شده نمی‌تواند. پنجشیر از طرف شمال متصل است به خوست فرنگ و ولایت تخار و اندراب در ولایت بغلان واز طرف جنوب به نجراب سنجن و در نامه و ریزه کوهستان واز جانب مشرق و شمالشرق به نورستان و بدخشان واز طرف غرب به شتل احاطه‌است. رودخانه پنجشیر با ریختن به دریای کابل به پاکستان سرازیر می‌شود. زمستان پنجشیر سرد و پر برف بوده و تابستان معتدل دارد
مرکز پنجشیر رخه است و زبان مردم آن فارسی دری است. در آنجا تاجیکان و هزاره‌ها زندگی می‌کنند و عشایر (اقوام کوچی) در بهار وتابستان در کوه‌های خاواک زندگی می‌کنند و در خزان وزمستان به مناطق گرم میروند. مردم این ولایت همه مسلمان هستند.مناطق این ولایت تا سال ۱۳۸۳ خورشیدی بخشی از ولایت پروان بودند و ولسوالی‌های پنجشیر، حصه اول پنجشیر و حصه دوم پنجشیر را در پروان تشکیل می‌دادند
</p></a></div>
<div> <a name="parwan"><h2 align = center >پروان</h2>
<p align = right>لایت پروان (جمعیت در 1361ش /1982، 987 ، 527 تن ) از ولایات مهم در مشرق افغانستان است . از شمال به ولایت بَغلان ، از مشرق به ولایت کاپیسا، از جنوب به ولایات کابل و وَرْدَک و از مغرب به ولایت بامیان * محدود می شود. مرکز آن شهر چاریکار است (دولت آبادی ، 1371 ش ، ص 35).
ولایت پروان ، علاوه بر نزدیکی به پایتخت و صنعتی بودن ، به دلیل قرار گرفتن در مسیر کاروانهای تجاری و آب و هوای مطلوب ، در میان ولایات افغانستان اهمیت فوق العاده ای دارد (دولت آبادی ، 1371 ش ، ص 39).
شهر چاریکار(پایتخت) در مشرق ولایت ، در ارتفاع 603 ، 1متری ، در حدود 64 کیلومتری شمال کابل و مشرق ملتقای رود غوربند و پنجشیر واقع است . راه اصلی کابل ـ بَغلان (مرکز ولایت بغلان ) و نیز شمال افغانستان از آن می گذرد (دولت آبادی ، 1371 ش ، ص 35؛ آریانا ،همانجا).
صنایع نساجی (بخصوص پارچة کتان )، ساخت چاقو و ابزار فلزی چاریکار و پیرامون آن در افغانستان معروف است پروان در تشکیلات اداری قدیم افغانستان به صورت «حکومت اعلی » اداره می شد، اما از 1343 ش /1964 در تقسیمات داخلی جدید، ولایتی مستقل با اهمیتی کمتر (درجة دو) شد (دولت آبادی ، 1376 ش ، ص 34، 38ـ39).
کاپیسا از 1358 ش /1979 به مدت دوسال قسمتی از پروان شد ( بریتانیکا ، همانجا). در 1363 ش /1984 ولایت پروان دوازده واحد اداری مستقل داشت . در این ولایت ، چهار وُلِسْوالی (از تشکیلات حکومتی ) چهار علاقه داری و 477 آبادی ذکر شده است <br>پیداوار (محصولات) پروان<br>توت و انگور پروان شهرت فراوان دارد. برعلاوه، گندم، جواری، جو، ماش و لوبیا را میتوان از غله جاتی به شمار آورد که درین ولایت کاشته می‌شوند. مناطق اطراف چاریکار، مرکز ولایت، در تولید انواع سبزیجات پیشقدم بوده و تولیدات آن نه تنها برای مصرف محلی بلکه برای صدور به بازارهای کابل نیز فرستاده می‌شود.
</p></a>
</div>
<div><a name="samangan"><h2 align= center>سمنگان</h2>
<p align = right >شهر قدیمی سمنگان در جنوب شرقی خلم،(2 ) در ولایت مزار شریف و در طول تاریخ بر سر یکی از راه های مهم بلخ بوده است. در شاهنامه فردوسی چنین آمده است که رستم زال با تهمینه دختر شاه سمنگان ازدواج کرد. به روایت شاهنامه این شهر در مرز ایران و توران قرار داشته است. سمنگان يكي از ولايات كهن و باستاني كشور عزيز ما أفغانستان بوده مركز آن شهر شاداب وسر سبز ايبك ميباشد . كه ارتفاع آن از سطح بحر بيش از هزار متر است . اين منطقه خيلي ها حاصلخيز بوده ، حبوبات و ميوه هاي فراوان دارد . آب و هواي ايبك شهرت زياد داشته چنانچه گفته اند : آب ايبك ، نان ايبك ، خواب ايبك <br>سمنگان در امتداد شاهراه كابل – حيرتان بين بغلان وبلخ در يك منطقه مهم كشور عزيز ماافغانستان واقع شده كه در اثر كشف شواهد و آثار تاريخي اهميت خاصي پيدا كرده است چناچه در پايه حفريات و تحقيقات دكتر كارنتون مورخ و باستان شناس امريكاي در غار قره كمر كه در كوه هاي مجاور ايبك واقع شده ، در حوالي 30-50 هزار سال قبل از ميلاد شيكاري هاي همين منطقه سپري مينموده اند و به حيث يكي از كانون هاي زندگاني مردمان عصر حجر در افغانستان شناخته شده و آثاري از قبيل سنگهاي چقماقي، استخوان حيوانات و خاكستر ذغال بدست آمده است و كشف آتشگاه سرخ كوتل و آثار بدست آمده از آن مجاورت شرقي سمنگان ، روشني جديدي به سمنگان عصر كوشاني ها در قرن اوليه مسيحي به تمام اين مناطق مي اندازد</p></a>
</div>
<div><a name="takhar"><h2 align= center>تخار</h2>
<p align = right>معرفی ولایت تخار ( تالقان- طالقان ) : ولایت تخارناحیه یی باتاریخ کهن ازجانب شمال به رودخانهءآموازسمت جنوب به ولایت پروان ،ازطرف شرق به ولایت بدخشان وازسوی غرب به ولایات کندزوبغلان پیوست است. تخارستان قبل ازمیلادتاقرن هفت مسیحی بریک ساحهء وسیعی درشمال شرق آریانا درجنوب رودخانهءآموازبدخشان تابلخ وحتاالی ساحهءمیمنه امروزی اطلاق می شده است درقرن شش مسیحی هنگامیکه ترک ها (کیوتوها) ازطرف شمال وشمال غرب پس ازاضمحلال هفتال هاوعقب زدن تهاجم ساسانیان واردتخارستان شدند ، دراین منطقه یک نوع ملوک الطوایفی به میان آمد،بدین معنا که هرخان ترک درعلاقهءکوچک خود حاکم بوده ودرمجموع همه ایشان به خانه مرکزی کندزمطیع بوده اند.بدین گونه کندزمرکزاداری راتشکیل می داد. درسال 630 میلادی که زایرچینی هیوان سنگ به تخارستان مسافرت کرد درقندزپسر ترک بزرگ (خان ترک) به نام تاردو چاد(Tarduchad) حکم فرما بوده کل تخارستان تحت نفوذ وی بود<br>تخارها ازقوم سیتی وشاخه یی ازاقوام یوئه چی های بوده باچند قبیلهء دیگرسیتی واردتخارستان شده اندودرقرن هفتم مسیحی هیوان تسنگ ازتوخوری واژهء تو-هو- لو ساخته است. تخارستان ازسال 1700 میلادی به بعدقطغن گفته شده است البته درتقسیمات اداری افغانستان یکی ازهفت ولایت آن به حساب می آمدکه مرکزآن نخست خان آبادوسپس بغلان تعیین گردیدودرحوالی 1960 میلادی که افغانستان به ولایات متعدد تقسیم شدقطغن هم تجزیه گردید.
قسمتی ازآن باز به نام ولایت تخارمسما شدوتالقان مرکزآن تعییین گردید<br>فلسفهء نام گذاری تخار<br>وجه تسمیهءتخارناشی ازنام یکی ازاقوام سیتی است موسوم به تخار،طوریکه قبلاَ گفته شدتخارهادرحدودسده (4،ق،م) هنگامی به جنوب آمو دریاوارد شدند این ناحیه رادرارتباط به نام خودشان تخارستان گفته اندکه ساحات بیشتری نسبت به تخارامروزرا احتوا کرده است.
</p></a>
</div>
<div><a name="wardak"><h2 align= center >میدان وردک </h2>
<p align = right>میدان که گاهی نیز به نام ولایت وردک یاد می شود، یک سر زمینی کوهستانی ودارای کوه های ودره های فروانی می باشد.
ولایت میدان که گاهی نیز به نام ولایت وردک یاد می شود، یک سر زمینی کوهستانی ودارای کوه های ودره های فروانی می باشد.(1)
ولایات همسایه
ولایت میدان از شرق با ولایات کابل ولوگر، ازغرب با ولایت بامیان، از شمال با ولایت پروان و از جنوب با ولایت غزنی مرز مشترک دارد.(2)<br>مساحت<br>این ولایت 8200 کیلو متر مربع بوده ومرکز این ولایت میدان شهر است که از کابل حدود45کیلو متر فاصله دارد. دارای چهار ولسوالی ، چهار علاقه داری وحدود870 قریه می باشد.(3)<br>ردیف موقعيت نام ولايت ولسوالي جمعيت شهري    روستايي كل جمعيت

    <br> مرکزي وردک ميدان شهر(مرکز ولايت) 3200 29400 32600
<br> مرکزي وردک جلريز 00 44000 44000
<br>مرکزي وردک حصه اول بهسود 00 37400 37400
<br> مرکزي وردک مرکز بهسود 00 106500 106500
<br> مرکزي وردک دايمرداد 00 23000 23000
<br> مرکزي وردک چک وردک 00 57500 57500
<br> مرکزي وردک سيدآباد 00 79200 79200
<br> مرکزي وردک نرخ 00 38800 38800
<br>مرکزي وردک جغتو 00 29700 29700</p></a>
</div>
<div><a name="zabul"><h2 align = center>زابل</h2>
<p align=right>یکی از ۳۴ ولایت افغانستان به مرکزیت شهر قلات می‌باشد که از ولایات افغانستان به‌شمار می‌رود. براساس احصائیه ۱۳۹۹ ولایت زابل ۳۸۴٬۳۴۹ جمعیت، و ۱۷٬۳۴۲ کیلومتر مربع پهناوری دارد. زابل دارای مرز بین‌المللی با پاکستان در جنوب است<br>جغرافیا<br> زابل از شمال با ارزگان و غزنی، از غرب با قندهار و از جنوب با قندهار و مرز پاکستان و از شرق با غزنی و پکتیکا هم‌مرز است. جنوب شرق این ولایت با پاکستان هم‌مرز است. مساحت این استان ۱۷۲۹۳ کیلومتر مربع است. دو پنجم استان کوهستانی یا نیمه کوهستانی (۴۱٪) است در حالی که بیش از یک چهارم این منطقه را زمین‌های مسطح (۲۸٪) تشکیل می‌دهند. منطقه اصلی این استان کوهستان‌های مرکزی افغانستان است. پوشش گیاهی رایج درختچه‌های مناطق خشک و پسته ذکر شده‌است. کوه‌های بلند بخش شمالی استان در منطقه علفزار کوهستانی غور-هزارجات قرار دارد</p></a>
</div>
<div>
          <a name="logar">
      <h2 align="center">لوگر</h2>
      <p align="right">در زمان پیش از اسلام، دارای معابد مشهور بود که توسط صفاریان تخریب گردید. در هنگام اشغال شوری از جمله بزرگ‌ترین کانون‌های مقاومت بر ضد شوری بود و رهبری آن توسط داکتر فضل‌الله مجددی، مولوی محمد نبی محمدی و حکمتیار بود. کهساران چرخ زمانی بزرگ‌ترین کانون جهاد علیه دولت بابری هند که در کابل تسلط داشتند به‌شمار می‌رفت و و مرکز سلسلهٔ روشانیان و سپهداران بزرگ استقلال خراسان از سلسلهٔ بابری هند بود و در هنگام انقلابات انگلیسی به ده‌ها هزار از مردم این ولایت اعم از تاجیک و پشتون اشتراک کرده بودند.نیمی از جمعیت مردم آن پشتون بوده و نیم دیگر آن تاجیک‌ها و اورمرها نیز در آن سکونت دارد. از نگاه مساحت از جمله ولایات کوچک می‌باشد. زبان‌های آن پشتو، فارسی و اورمری می‌باشد قبایل متوطن آن احمدزی، ستانکزی، کوچی‌ها، مسعود و غیره می‌باشد و در فاصلهٔ تقریباً ۴۰ کیلومتری کابل قرار دارد. نیمی از جمعیت مردم آن پشتون بوده و نیم دیگر آن تاجیک‌ها و اورمرها نیز در آن سکونت دارد. از نگاه مساحت از جمله ولایات کوچک می‌باشد. زبان‌های آن پشتو، فارسی و اورمری می‌باشد قبایل متوطن آن احمدزی، ستانکزی، کوچی‌ها، مسعود و غیره می‌باشد و در فاصلهٔ تقریباً ۴۰ کیلومتری کابل قرار دارد.نیمی از جمعیت مردم آن پشتون بوده و نیم دیگر آن تاجیک‌ها و اورمرها نیز در آن سکونت دارد. از نگاه مساحت از جمله ولایات کوچک می‌باشد. زبان‌های آن پشتو، فارسی و اورمری می‌باشد قبایل متوطن آن احمدزی، ستانکزی، کوچی‌ها، مسعود و غیره می‌باشد و در فاصلهٔ تقریباً ۴۰ کیلومتری کابل قرار دارد.
      </p>
    </a>
</div>
<div>
    <a name="ngniarhar">
      <h2 align="center">ننگرهار</h2>
      <p align="right">نَنگَرهار یکی از ۳۴ ولایت (استان) افغانستان است و در شرق این کشور قرار گرفته‌است. مرکز این ولایت شهر جلال‌آباد است. مساحت آن ۷٬۷۲۷ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۱٬۳۳۴٬۰۰۰ نفر در سال ۲۰۰۹ برآورد شده‌است.[۳] بیشتر جمعیت این ولایت به زبان پشتون صحبت می‌کنند. عده‌ای از تاجیک عرب‌ها و پشه‌ای‌ها نیز در این ولایت هستند.در طی یکی از نخستین کاوش‌های غیرحرفه‌ای در افغانستان در سال‌های ۳۸–۱۸۳۳ میلادی، چارلز مسون (Charles Masson)، جهانگرد بریتانیایی در پایگاهی که بنام استوپه شمارهٔ ۲، در بیماران شناخته می‌شود، در نزدیکی جلال‌آباد در شرق افغانستان، یک ظرف زرین کوچک را کشف کرد که حاوی بقایای بودایی (مرواریدهای سوخته، مُهره‌هایی که از سنگ‌های گرانبها و نیمه‌گرانبها) و سکه‌های ضرب‌شده توسط آزِس دوم (Azes II)، پادشاه سکایی بود.

        این ظرف کوچک زرین که سه سانتیمتر ارتفاع دارد، و بر روی جدارهٔ آن سنگ‌های قیمتی کار شده، و احتمالاً هنر دوران هندویونانی است، به عنوان شاهکار هنر یونانی بودایی از گندهارا است. </p>

    </a>
</div>
<div><a name="nemroz">
        <h2 align="center">نیمروز</h2>
 <p align="right">ولایت نیمروز نام ولایتی در جنوب باختری افغانستان است که در همسایگی کشورهای ایران و پاکستان قرار دارد. ولایت نیمروز از جانب شمال به ولایت فراه و جنوب و جنوب غرب به خط مرزی و از طرف شرق به ولایت هلمند محدود است. مرکز آن شهر زرنج است. این ولایت از کم ‌جمعیت‌ترین ولایت‌های افغانستان است. مساحت این ولایت ۴٢٬۴۰٩ کیلومتر مربع است.

    باشندگان این ولایت را اقوامی چون پشتون ها ، بلوچ ها ، تاجیک‌ها وغیره تشکیل می دهند .[۳]

    رود هیرمند و دنبال آن خاشرود همراه با شاخه‌های هیرمند به نام‌های رام‌رود و سنارود در این ولایت جریان دارند. دشت مارگو بیشتر مساحت این ولایت را دربر گرفته و گودزره نیز در این ولایت قرار دارد.[۴] سه شهر زرنج، چخانسور و چهاربرجک شهرهای اصلی این ولایت هستند و از آبادی‌های مهم آن می‌توان کرودی، میرآباد، قلعهٔ فتح، دشت مارگو، کده، کرکی، و شند را نام برد
    </p>
</a>
</div>

<div><a name="norestan">
    <h2 align="center">نورستان</h2>
    <p align="right">نورستان یا کالاشستان یا کافرستان یکی از ۳۴ ولایت افغانستان است و در خاور این کشور قرار گرفته‌است. مرکز این ولایت شهر پارون[۲] است. ولی در نقشه امروزی کیلاش یا کالاش نام نورستان غربی است که متعلق به دولت پاکستان بوده حدود ۴۰ هزار نفوس داشته مذهب این مردم تا اکنون زردشتی است. که قبل از معاهده دیورند متعلق به نورستان بوده یک فرهنگ داشتن.[۳]

        نورستان یا کالاشستان «نام کالاشستان اشتباه و تلفظ غلط نام قبیله کَلشَه یا کَلشا درّه مرکزی نورستان است و تمام قبائل هفتگانه را در بر نمی‌گیرد و یک نام جعلی جدیدالتاسیس است که از تلفظ غلط مردم اردو زبان پاکستان در مورد بخشی از قبیله کَلشَه کلشا ی کافرستان که در شش هفت قرن قبل از وایگل نورستان مرکزی جدا شده به چیترال رفته‌اند پدید آمده‌است ما در منابع قدیم تاریخی قبل از اسلام آوردن مردم نورستان قدیم یا کافرستان بعنوان کالاشستان نداشته‌ایم. نام کالاشستان یعنی استان یا ولایت قبیله کالاش به هیچ وجه در منابع قدیم موجود نیست. مردم این ولایت یعنی نورستان کنونی از هفت قبیله به نام‌های کَتِه؛ کام ؛ کُشتوز؛ موما؛ کَلشَه؛ پرسون و گَوَر تشکیل می‌شوند و هر قبیله خودش ده‌ها و دربرخی بالای صدها طایفه یا عشیره دارند که عموماً به پسوند دَرَ؛ دَری؛ داری با توجه به لهجه‌های مختلف زبانی سه درّه شرقی؛ مرکزی و غربی نورستان اطلاق می‌شوند مثلاً قبیله کَته که بزرگترین قبیله قوم نورستان کنونی و به دو دسته کَته‌های شرقی و غربی منقسم می‌باشد نزدیک به سیصد طایفه یا عشیره دارد برای مثال جَنادَری؛ گَروال دری؛ اوتادَرَ؛ سونِرا دَری؛ گِرِک دَرَ و … در اصل نژاد و قوم نورستانیان به قبیله معروف عصر ودایی به نام اَلینا؛ آلان؛ آلانان یا اَلانان بر می‌گردد و در شاهنامه هم در ذکر سرزمین‌های اصلی ایران تاریخی و باستانی آخرین جغرافیای سرزمینی به نام قوم اَلانان یاد شده که از سرزمین‌های تشکیل دهنده ایران زمین باستانی به مرکزیت بلخ باستان است و دودمان کیانی و پادشاهی لهراسب از این سرزمین یعنی اَلان؛ الینا؛ اَلانان برخاسته و به اَلانشاه ملقب بوده‌اند.
    </p>
</a>
</div>
<div>
    <a name="urozgan">
    <h2 align="center">ارزگان</h2>
    <p align="right">کشف کتیبه‌هایی به خط یونانی در ارزگان که در حدود سال ۵۰۰ میلادی نوشته شده‌است از گذشتهٔ تاریخی این منطقه خبر می‌دهد. این منطقه بخشی از اراکوزیای باستان بود و قبل از سقوط به دست هخامنشیان، توسط مادها اداره می‌شد. در ۳۳۰ قبل از میلاد، اسکندر بزرگ منطقه را اشغال کرد اما آن را به حکومت سلوکیان سپرد که بعداً توسط امپراتوری موریا تحت سلطه آشوکا درآمد. کجولا کدفیسس پس تأسیس امپراتوری کوشانیان ارزگان را تصرف نمود و آنرا الی ظهور یفتلیان در دست داشت. یفتلیان پس از اینکه زابل را پایتخت شان قرار دادند حملات شان را از این منطقه بر هند سازماندهی می‌کردند. پسانتر وقتی یفتلیان ضعیف شدند و قلمرو آن میان حکومت‌های مختلف تقسیم شد، اروزگان به زنبیلشاه رسید.

        ارزگان پیش از دورهٔ اسلامی مرکز زابلستان بوده و پادشاه مقتدری بنام زاول‌شاه بزرگ (زنبیلشاه یا رتبیلشاه) بر آن حکومت می‌کرده‌است. در دوره‌های اسلامی به ویژه در روزگار غزنویان نیز این منطقه دارای اهمیت و مورد توجه حاکمان بوده‌است. پس از غزنویان به‌ترتیب غوریان، خوارزمشاهیان، آل‌کرت، تیموریان، هوتکیان و امپراتوری درانی بر اروزگان حکومت کردند. اقتدار و اهمیت ارزگان ادامه می‌یابد تا اینکه بعدها به صورت یک حکومت محلی مقتدر و مستقل اظهار وجود می‌کند و از زمان نادرشاه افشار تا دورهٔ عبدالرحمان یکی از ولایات مهم و بزرگ هزارستان به‌شمار می‌آمد. عبدالرحمان با حملاتی به مردم هزارهٔ این منطقه آسیب زیادی زد و اکثر مناطق هزاره‌نشین ارزگان را غصب نمود.[۱]

        بعدها احزاب پشتون و هزاره در ارزگان وارد شدند و ادارهٔ منطقه را به‌دست گرفتند و تا سال ۱۳۶۷ خورشیدی، روابط نسبتاً عادی میان آنان برقرار بود. در سال ۱۳۶۹ خورشیدی جنگی میان پشتون‌ها و هزاره‌ها در منطقه رخ داد که معروف به جنگ ارزگان سال ۱۳۶۹خ است. در سال ۱۳۷۳خ گروه طالبان پس از پیشروی در دیگر مناطق افغانستان به آسانی مناطق پشتون‌نشین ارزگان را تصرف نموده و آن‌ها را با خود همگام ساختند. آنگاه با احزاب هزاره وارد مذاکره شدند و به مرور زمان مناطق هزاره‌نشین را نیز به تصرف خود درآوردند اما پس از آن به سرکوب قوم هزاره پرداختند.
    </p>
</a>
</div>
<div>
    <a name="paqktiya">
    <h2 align="center">پکتیا</h2>
    <p align="right">ولایت پَکتیا (ریگ‌ودا: Pakthas/پَکتهه یونانی: Πἁκτυες/پِکتویس انگلیسی: Pactyan)[۲] یکی از ٣۴ ولایت افغانستان به مرکزیت شهر گردیز می‌باشد که از ولایات شرقی افغانستان به‌شمار می‌رود. براساس احصائیه ١٣٩٩ ولایت پکتیا ۶١١٬٩۵٢ جمعیت، و ۶٬۴٣٢ کیلومتر مربع پهناوری دارد.هرودوت (به یونانی: Ἡρόδοτος) نخستین تاریخ‌نگار یونانی است که آثار او تاکنون باقی مانده‌است. بر خلاف نویسندگانی که در آغاز کتاب خویش به شرح زندگی خود می‌پردازند، هرودوت در ابتدای کتاب خود به این جملهٔ ساده بسنده کرده‌است که «هدف هرودوتِ هالیکارناسی از ارائهٔ نتایج پژوهش‌هایش در اینجا آن است که گذر زمان، گرد فراموشی بر کارهای آدمیان و دستاوردهای بزرگ یونانیان و بربرها (غیریونانیان) نَنشاند و دلایل درگیری‌های این دو قوم روشن شود.»[۱] اطلاعات موجود دربارهٔ زندگی وی، بسیار اندک است و همان مقدار هم عمدتاً از دو مقالهٔ دانش‌نامهٔ بیزانسی سودا گرفته شده‌است. بر پایهٔ این منبع، هرودوت در هالیکارناس زاده شده‌است و در سال ۴۴۴ پیش از میلاد به توریی در جنوب ایتالیای امروزی مهاجرت کرده‌است، و احتمالاً در همان‌جا نیز درگذشته باشد.[۲] از وی به عنوان پدر علم تاریخ یاد می‌شود.
    </p>
</a>
</div>
<div>
    <a name="helmand">
   <h2 align="center">هلمند</h2>
   <p align="right">واژهٔ هیرمَند برگرفته از نام رود هلمند، رودی بزرگ در سیستان تاریخی، که در اوستا بنام رود هَئیتومَنت/Haētumant یاد شده می‌باشد. در نسک یشت‌ها (در ۶۹–۱۹٫۶۶) از این شاخه‌های رود بزرگ هئیتومنت (هلمند) نیز یاد شده: Xᵛāstrā/خواسترا (خاشرود)، Hvaspā/هوَسپا، Fradaθā/فرَدَثا (فرارود)، Xᵛarənahvaitī/خوَرِه‌نَوَیتی (رود ارغنداب)، Uštavaitī/اوشتَوَیتی، Urvā/اُروا، Ǝrəzī/اِرِه‌زی (زرنج)، و Zarənumatī/زَرِه‌نومَتی. این اسامی در نوشته‌های پهلوی، به‌ویژه در کتاب تاریخ سیستان نیز این‌گونه یاد شده‌است. هِندمَند، در منابع اولیه اسلامی، همچون توسط استخری، صص. ۴۵–۲۴۲؛ یاقوت، در بُلدان، ص. ۴۱۸؛ هیلمَند، توسط ابن حوقل، ص. ۴۱۷؛ هیرمید: توسط مقدسی، صص. ۳۰۴، ۳۲۹؛ هیدمَند، در حدودالعالم، برگردان و تفسیر از مینورسکی، صص. ۷۳، ۱۱۰؛ هیرمَند، نام معمول فارسی آن است که تا امروز کاربرد می‌شود، توسط حمدالله مستوفی، در نُزهَت القُلوب، برگردان لِسترانج (Guy Le Strange)، صص. ۱۴۲، ۱۷۸؛ نَهرِ بُست، توسط مسعودی در مروج‌الذهب. (در زبان اوستایی) به معنی دارای پل و دارندهٔ سد و بند است. رود هیرمند از رودهای فلات شرقی ایران نام رودی بزرگ در سیستان شرقی (افغانستان) و سیستان غربی (ایران) است.

    «هیر» همان نامیست که در «پنجهیر» (نام پیشین پنجشیر) نیز آمده.

    هیر همچنین به معنی آتش و سرپرست آتش آمده‌است. هیرمند به معنی آتش‌پرست که ملازم آتش باشد ذکر شده؛ مرکب از هیر بمعنی آتش و مند بمعنی صاحب و دارا.

    به رود هیرمند در شاهنامهٔ فردوسی بارها اشاره شده. این رود هیرمند از رودهای شرقی فلات ایران است که طول آن به ۱۱۰۰ کیلومتر می‌رسد. هیرمندرود از غرب کابل نزدیک بامیان سرچشمه گرفته تا مرز میان ایران و افغانستان جاریست. </p>
</a>
</div>
<div><a name="herat"><h2 align= center>هرات</h2>
            <p align="right">هرات (به پارسی باستان: هَرَیْو یکی از کلان‌شهرهای افغانستان، مرکز ولایت هرات در غرب آن کشور است. این شهر پس از کابل، و قندهار سومین شهر پرجمعیت افغانستان محسوب می‌شود. جمعیت آن در سال ۲۰۲۰ میلادی ۵۵۶٬۲۰۵ تن تخمین زده شده است. هرات قطب صنعتی و مهم‌ترین کانون فرهنگی-هنری افغانستان به‌شمار می‌آید.رود معروف هریرود از این شهر می‌گذرد. و باتوجه به اینکه در طی تاریخ این شهر همواره بخشی از پادشاهی ایران بشمار می‌آمده، و تحت تأثیرات فرهنگی و تاریخی ایرانیان قرار داشته‌است، امروزه این شهر با لقب ایران کوچک افغانستان شناخته می‌شود

این شهر یکی از پرجمعیت‌ترین شهرهای افغانستان است و همراه با کابل، مزار شریف و قندهار یکی از چهار شهر بزرگ افغانستان به‌شمار می‌آید. باشندگان اصلی آن به زبان فارسی با لهجهٔ هراتی سخن می‌گویند. از دههٔ ۱۳۷۰ خورشیدی هرات مرکز جذب مهاجران زیادی از سرتاسر افغانستان بوده‌است. اما باشندگان اصلی این شهر قوم تاجیک هستند ، البته هم‌اکنون هرات دارای اقوام مختلفی است و عمدهٔ زبان محاوره‌ای در این شهر فارسی است. بیشتر مردم در این شهر زبان فارسی با لهجهٔ هراتی دارند. دیگر اقوام ساکن در آن عبارتند از: تاجیک، پشتون، هزاره، ترکمن، بلوچ و عرب (عرب خزاعی، عرب شیبانی). شهر هرات در غرب افغانستان، در یکی از هموارترین مناطق جغرافیایی افغانستان موقعیت دارد. هرات را در گفتارهای ادبی و رسمی هرات باستان می‌گویند. این شهر از بابت مناره‌ها و معماری‌های عالی و مجلل خود شهرت دارد و در گذشته و حال، هرات یکی از مراکز عمدهٔ آموزشی شمرده شده‌است. این شهر در سال ۲۰۰۹ پس از بررسی شهرهای مختلف جهان توسط سازمان یونسکو شامل برنامهٔ هزار شهر و هزار زندگی این سازمان گردید. بسیاری از شاعران و نویسندگان و عارفان و صوفیان فارسی در این شهر زاده شده یا زیسته‌اند، با این همه هرات به دلیل داشتن دو مرز مشترک با کشورهای ایران و ترکمنستان و دارا بودن بزرگترین شهرک صنعتی افغانستان بزرگترین مرکز تجارتی افغانستان به‌شمار می‌آید.
               </p>
            <br />
        </a>
            </div>

          <div><a name="badakhshan">  <h2 align= center>بدخشان</h2>
            <p align="right">بَدَخشان سرزمینی شامل پاره‌ای از شمال خاوری افغانستان و جنوب خاوری تاجیکستان می‌باشد. بدخشان در سروده‌های شاعران فارسی‌زبان به کیفیت «لعل» خویش معروف بوده‌است.
ولایت مختار کوهستان بدخشان  تاجیکستان با مرکزیت خاروغ.
ولایت بدخشان  افغانستان با مرکزیت فیض‌آباد.

ساکنان این منطقه را «تاجیکان» تشکیل داده و به زبان فارسی سخن می‌گویند. در «بدخشان» تاجیکستان زبان‌های دیگری به نام زبان‌های «پامیری» از خانواده زبان‌های خراسانی هنوز وجود دارد که مردم آنجا بدانها تکلم می‌کنند.

«بدخشان» دارای کوه‌های بلند و رودخانه‌های خروشان و دره‌های سرسبز و جنگل‌های وسیع و چراگاه‌های بسیار است و از محصولات کشاورزی آن می‌توان به گندم، جو، ذرت و ارزن و زُقیر و همچنین میوه‌های درختی هم‌چون گردو، توت، زردآلو و سیب اشاره کرد. بسیاری از درختان کهن‌سال همچون درختان توت و گردو به دلیل کمبود انرژی و سوخت در این استان به منظور تولید گرما، قطع شده‌اند.

بدخشان به حیث زمین لرزه از بالاترین‌ها در جهان می‌باشد و زلزله چندین بار با شدت بالای ۷ ریشتر در این استان ثبت شده‌است.
            </p>
            <br />
              </a>
            </div>

          <div><a name="badghis">  <h2 align= center>بادغیس</h2>
            <p align="right"> ولایت بادغیس (اوستایی:Vāitigaēsa/وایتیگَئیسه، ارمنی:Watagēs/وَتَگیس یا Watgēs/وَتگیس، لاتین:Badghis از ولایت‌های شمال باختر کشور افغانستان به مرکزیت شهر قلعۀ نو است. بادغیس از باختر به ولایت هرات، از خاور به ولایت فاریاب، از شمال به کشور ترکمنستان و از جنوب با ولایت غور همسایه می‌باشد. این ولایت ۲۳٬۰۰۰ کیلومتر مربع مساحت دارد و دارای شش ولسوالی می‌باشد.

بادغیس از ولایات کوهستانی افغانستان است که راه‌های دشوارگذری دارد. برخی چشم اندازهای طبیعی این ولایت در افغانستان کم‌مانند هستند. این ولایت دارای راه‌های پیوندی چندانی نیست. بسیاری از باشندگان ناچارند از چهارپایان استفاده کنن بیشتر مردم بادغیس کشاورز به روش‌های کهن و سنتی هستند و پس از پسته، خربزه دومین منبع درآمد کشاورزان بادغیس است. بادغیس نزدیک به سی‌هزار هکتار جنگل پسته دارد که کمتر از یک سده پیش پهنای این جنگل‌ها به نود هزار هکتار زمین می‌رسید و برش درختان پسته توسط مردم هم‌چنان ادامه دارد. بادغیس از ولایات دور افتادۀ افغانستان است که از لحاظ بازسازی شاهد کمترین توجه از سوی حکومت مرکزی بود. کمبود آب بهداشتی از مهم‌ترین دشواریهای مردم بادغیس است.
</p>
            <br />
              </a>
            </div>


         <div><a name="baghlan">   <h2 align= center>بغلان</h2>
            <p align="right">ولایت بَغلان (پارسی باستان: baga-dānaka، بلخی: bagolango، انگلیسی: Baghlan به‌معنای «شبه‌معبد» یا تابع، پس رو) یکی از ۳۴ولایت افغانستان واقع در شمال کشور می‌باشد. مرکز ولایت شهر پل خمری است که در ۱۳۹۹ حدود ۲۴۲٬۸۵۹ نفر دارد. ولایت بغلان ۲۱٬۱۱۲ کیلومتر مربع پهناوری و ۱٬۰۱۴٬۶۳۴ نفر جمعیت دارد.

ولایت بغلان از جمله ولایات صنعتی افغانستان می‌باشد که در شمال کشور موقعیت دارد و قبلاً مربوط به ولایت قطغن و بدخشان می‌شد. این ولایت همزمان با ولایات بلخ و تخار انکشاف نموده از تاریخ کهن برخوردار است و طبق کاوش‌های باستان‌شناسان فرانسوی در معبد سرخ‌کوتل واقع در ۱۲ کیلومتری شهر پلخمری، این منطقه مرکز کنیشکا، امپراتور معروف کوشانی بوده‌است. علاوه بر مراکز تفریحی و توریستی زیادی که در ولایت بغلان وجود دارد، دره خنجان و اندراب از مناطق بزرگ گردشگری این ولایت به‌شمار می‌رود.

            </p>
            <br />
             </a>
            </div>

         <div><a name="balkh">   <h2 align= center>بلخ</h2>
            <p align="right">شهر بَلخ (باختری: Βάχλο، Bakhlo) یا شهر باختر یا باکترا (یونانی باستان: Βάκτρα، Báktra؛ لاتین: Bactra) که به نام زری‌اسپه (Zariaspa) نیز آمده‌است، از شهرهای مهم افغانستان که امروزه در فاصله ۲۰ کیلومتری از مزار شریف مرکز ولایت بلخ در شمال افغانستان واقع شده‌است. این شهر پایتخت دولت یونانی بلخ بود.بلخ از شروع تاریخ نخستین، مرکز باستانی بودیسم، اسلام و زرتشت و یکی از شهرهای مهم ولایت خراسان در گذشته بوده‌است.

این شهر باستانی بیشتر به عنوان مرکز و پایتخت باکتریا یا تخارستان شناخته می‌شد. مارکو پولو بلخ را به عنوان «شهری باشکوه و بزرگ» توصیف کرده‌است. اکنون از بلخ جز انبوهی از ویرانه‌ها، در حدود ۱۲ کیلومتری کناره راست رودخانه بلخ چیزی باقی نمانده‌است.
            </p>
            <br />
             </a>
            </div>

         <div><a name="bamyan">   <h2 align= center >بامیان</h2>
            <p align="right">بامیان (‎/ˌbæmiˈɑːn, ˌbɑː-/‎) شهری تاریخی در افغانستان است که مرکز ولایت بامیان و ولسوالی بامیان می‌باشد. این شهر ۳۵ کیلومتر مربع پهناوری و با ارتفاع ۲۵۵۰ متر از سطح دریا، جمعیتی در حدود ۸۸٬۲۷۴ نفر دارد. بامیان در ۲۴۰ کیلومتری غرب پایتخت افغانستان، کابل قرار دارد. بامیان یکی از میراث‌های تمدنی دنیا است و قبل از تاریخ به عنوان یکی از مکان‌های مهم در آسیای میانه به‌شمار می‌رفته‌است. بامیان در دوران هخامنشیان یکی از ولایات بنام پارپامیزاد به حساب می‌آمد و در دوره حکومت کوشانیان به عنوان یکی از اساسی‌ترین مراکز گردشگری و عبادی بوداییان و قرار گرفتن در شاهراه ابریشم بیشتر مورد توجه قرار گرفت.

این شهر به عنوان پایتخت فرهنگی کشورهای عضو سارک در سال ۲۰۱۵ (میلادی) برگزیده شده‌است. بت‌های بامیان و محوطه آن که در این شهر قرار دارد در سال ۲۰۰۳ از طرف یونسکو به عنوان میراث جهانی به ثبت رسید.[۵]
            </p>
             </a>
            </div>
 <div><a name="kapesa">

    <h2 align=center>کاپیسا</h2>
    <p align=right>کاپيسا باستان يکى از ولايات مرکزى کشوراست که با ولايت پنجشيردرشمال، با ولايت پروان درغرب، با ولايت کابل و لغمان درجنوب و با ولايت لغمان در شرق همسرحد و شهر محمودراقى مرکز اين ولايت است که در ٦٥کيلومترى شمال کابل موقعيت دارد. کاپيسا يکى از مناطق باستانى کشور است که ٦٢٠سال قبل پايتخت تابستانى کنيشکا در آريانا باستان بود و هندوستان کنونى، بنگلاديش و پاکستان از مرکز کاپيسا اداره و مناطق تحت نفوذ اداره مذکور بود .
قليم کاپيسا در فصل زمستان سرد و در فصل تابستان گرم ؛ اما هواى اين ولايت درفصل هاى بهار و خزان معتدل است. ارتفاع آن از سطح بحر نسبت به ولايت کابل کم است که از همينرو آماده براى هر نوع کشت و زراعت ميباشد .انار، انگور،ناک ،آلو ، زردالو از مهم ترین میوه جات کاپيسا است . سطح بارش آن از ٣٠٠-٤٠٠ ملى متر است و درجه حرارت آن در فصل تابستان بين ٢٥ و ٤٥ درجه است.</p>

            </a>
            </div>
        <div><a name="khost">
        <h2 align=center>خوست</h2>
        <p align=right >ولایت خوست از جمله ولایات جنوب شرقی افغانستان به شمار میرود، که دارای۴۲۳۵٫۳کیلومتر مربع مساحت میباشد و از سطح بحر ۱۱۴۶ متر ارتفاع دارد. شهر خوست مرکز این ولایت است. این ولایت از شمال با ولایت پکتیا، جنوب با پشتونستان)حوزه بنو و میرامشاه(، شرق با حوزه سرحدی )پاره چنار( و از طرف غرب با ولایات پکتیا و پکتیکا همسرحد میباشد. ولایت خوست قبلا یکی از ولسوالی های ولایت پکتیا بوده، که بعداً به ولایت ارتقاء یافت. خوست همچنان شهر سرحدی و قبل از گردیز مرکز ولایت پکتیا بود. این ولایت به فاصله ۲۳۸ کیلومتر به طرف جنوب کابل موقعیت دارد.</p>
        </a>
            </div>
        <div><a name="kandahr">
        <h2 align=center>کندهار</h2>
        <p align=right>قَندَهار (به پشتو: کندهار) مرکز استان قندهار شهری است در جنوب افغانستان که دومین شهر پرجمعیت افغانستان است. براساس سرشماری رسمی سال ۲۰۲۰ میلادی حدود ۶۱۴٬۲۵۴ تن جمعیت داشت است . قندهار میان رودهای ترناک و ارغنداب واقع شد است.ولایت کندهار در جنوب افغانستان موقعیت داشته و دارای۵۴۸۴۴٫۵کیلومتر مربع مساحت مییاشد. این ولایت به فاصله ۱۰۱۰ متر از سطح بحر ارتفاع دارد. شهر کندهار مرکز این ولایت میباشد.
کندهار از طرف شمال به ولایت ارزگان، از جنوب و جنوب شرق با بلوچستان، از شمال شرق به ولایت زابل و از طرف غرب با ولایت هلمند همسرحد میباشد.</p>
        </a>
            </div>
        <div><a name="kunar">
        <h2 align=center>کنر</h2>
        <p align=right>
کُنَر (لاتین: Choaspes/کواَسپِس؛ یونانی باستانی Khoáspēs/خواَسپیس؛ اوستایی نو: هووَسپه؛ ایرانی کهن: Aspasii) یکی از ۳۴ ولایت افغانستان به مرکزیت شهر اسعدآباد مباشد که از ولایات شرقی افغانستان بشمار می رود. براساس احصائیه ۱۳۹۹ ولایت کنر ۴۹۹٬۳۹۳ جمعیت، و ۴٬۳۳۹ کیلومتر مربع پهناوری دارد. ۹۹٪ از جمعیتِ این ولایت، پشتون و ۱٪ کجر و نورستانی هستند.[۱]
کنر ولایتی کم جمعیت، کوهستانی و جنگلی است. اسدآباد شهری کوچک در افغانستان و مرکز ولایت کنر است. نام قدیم آن چغا سرای است و بابر از آن به عنوان روستایی در مرز کافرستان نام برده است. کسانی که جمال الدین اسدآبادی را افغانی می دانند، او را زادهٔ این روستا می دانند. در دامنه کوهای منطقه یخ چینه و احمد غوندی ولسوالی خاص ولایت کنر معادن کرومیت وجود دارد که مکان این معدن در فاصله ۲۰۸ کیلومتری شهر کابل و ۴۸ کیلومتری شهر جلال آباد قرار دارد.[۲] </p>
        </a>
            </div>
        <div><a name="kunduz">
        <h2>کندز</h2>
        <p>کندز، از جمله ولایات کهن و تاریخى بوده و در شمالشرق افغانستان واقع است. این ولایت در ادوار مختلف تاریخ به نام هایى مانند اپاسکا، کهندژ و کندز یاد شده است.
کندز از جهتى موقعیت مهم جغرافیایی دارد، که وقتى اسکندرکبیر درسالهای 330 قبل از میلاد، در مقابل بیسوس که خویش را پادشاه خوانده بود لشکرکشی میکرد، اپاسکا یعنی کندز امروزی را پایگاه نظامی خویش قرارداده بود.
کهندژ که طی نسل ها و  گذشت زمان به  کندز تغییر نام یافته است، در گذشته ها  پایتخت تخارستان بود، در روزگار دولت یفتلی 2000 سال قبل، از مهمترین راه تجارتی بود که صفحات جنوب هندوکش را از راه کوهدامن و کوهستان، به صفحات شمال وصل میکرد.
در صفحات شمال هندوکوه کندز، بین تخارستان و باختریان ایستگاه مهمی بود که از آن راه تجارتی سه شاخه شده؛ یکی به طرف بلخ، دیگری به طرف تخارستان و سومی مستقیماً بطرف دریاى آمو میرفت.
 کندز، دارای زمین های حاصلخیز، دو دریای بزرگ، یک میدان هوایی و یک بندرتجارتی به نام شیرخان بندر میباشد. این ولایت 270 کیلومتر با تاجکستان سرحد داشته و دریاى آمو بین تاجکستان و کندز قرار گرفته است.
نفوس کندز، حدود یک میلیون تن تخمین زده شده است و با مساحت 7668.7 کیلومتر مربع، ازسطح بحر405 متر ارتفاع دارد. این ولایت در 36,22 درجه، 58,12 دقیقه و30 ثانیه عرض البلد شمالی ودر 68,6 درجه، 52,5 دقیقه و16 ثانیه طول البلد شرقی واقع است.
کندز در زبان ازبکی، روز معنی میدهد و در زبان دری قلعه کهنه میباشد.
این ولایت، درحدود337 کیلومتری شمال شهرکابل موقعیت دارد.  </p>
        </a>
            </div>
        <div><a name="laghman">
        <h2>لغمان</h2>
        <p>ولایت لغمان، از ولایت های سرسبز و کوهستانی در شرق افغانستان است؛ در این ولایت علاوه بر دریای کابل، رودهای علیشنگ و علینگار جریان دارد. این ولایت با ولایات کنر، نورستان، کاپیسا، کابل و ننگرهار مرز مشترک دارد.این ولایت زمانی مربوط ولایت کابل بوده که در تغییرات تقسیمات کشوری در سال ۱۳۴۳ ه.ش، در ناحیه لغمانات با مرکزیت شهر مهترلام، تشکیل شد و به حیث یک ولایت جداگانه و مستقل در ساختار اداری افغانستان گنجانیده شد. شهر مهترلام که مرکز ولایت لغمان می باشد، ۳۴ کیلومتر مربع مساحت دارد و از جنوب به مربوطات ولسوالی قرغه ای، از غرب به دشت مهترلام محدود می باشددیگر ولسوالی های این ولایت عبارت از: دولت شاه، قرغه ای، علیشنگ، علینگار و بادپش است. ولایت لغمان دارای شورای ولایتی است که از ۹ عضو مرکب از ۷ مرد و ۲ زن تشکیل شده است. زبان اداری و درسی لغمان، پشتو و فارسی دری است، زبان پشه ای نیز در این ولایت منحیث زبان سوم شناخته می شود.
.</p>
      </a>
            </div>
        <div><a name="logar">
        <h2>لوگر</h2>
        <p>لوگَر یکی از ولایت های افغانستان است. مرکز این ولایت شهر پل علم است. لوگر محل تلاقی اقوام تاجیک، اورمر و پشتون ها است.[۱] زبان اُرموری هم که یکی از زبان های هندواروپایی است در روستاهای بَرَکی بَرَک در لوگر تا چندی پیش گویشور داشته که اکنون جای خود را به پشتو داده است.[۲] نام لوگر از زبان پشتو و به معنی لوی غر یا کوه بزرگ است. این محل در قدیم به نام سجاوند هم یاد می گردید [۳]
هشتاد فیصد از جمعت مردم ان پشتون بوده و تاجیک ها و ارمورها نیز در آن سکونت دارد از نگاه مساحت از جمله ولایات کوچک بوده.
از مشاهیر ان خانواده چرخی قهرمانان رژیم علیه انگلیس نایب امین الله خان لوگری معاون شورای انقلابی درانقلاب اول ضد انگلیسی می باشد.
زبانهای ان دری پشتو و اورمری می باشد قبایل متوطن ان احمدزی ستانکزی عبدالرحیمزی سهاک وزیر نایب خیل کوچی ها مسعود و غیره می باشد ودر فاصله تقریباً ۴۰ کیلومتری کابل قرار دارد پیشه مردم ان زراعت و مالداری بوده سیب ان در بازارهای کابل به عنوان نازک بدن مشهور بوده و دارای رودخانه خروشانی بنامی دریایی لوگر بوده که باعث رونق زراعت گردد.
در هنگام قبل از اسلام داری معابد مشهور بود که توسط صفاریان تخریب گردید در هنگام اشغال شوری از جمله بزرگ ترین کانون های مقاومت بر عیه شوری بود و رهبری ان توسط داکتر فضل الله مجددی مولوی محمد نبی محمدی و حکمتیار بود کهساران چرخ زمانی بزرک ترین کانون جهاد برعلیه دولت بابری هندکه در کابل تسلط داشتند به شمار می رفت وومرکز سلسله روشانیان سپهداران بزرگ اسقلال خراسان از سلسله بابری هند بود ودر هنگام انقلابات د انگلیسی به دها هزار از مردم این ولایت اعم از تاجیک و پشتون اشتراک کرده بودند
منابع طبعی مس دارد، مشهور بنام مس عینک لوگر می باشد که یکی از بهترین مس های جهان شناخته شده است.</p>

    </a>
            </div>
<div><a name="farah">
            <h2 style="text-align:center;">فراه</h2>
            <p style="text-align: right;">ولایت فَراه ولایتی در باختر افغانستان که از غرب با ایران، شمال با ولایت هرات، از جنوب با ولایت نیمروز، از جنوب شرق با هلمند و از شرق با ولایت غور همسایه است. مرکز این ولایت، شهر فراه است. جمعیت فراه براساس برآورد سال ۲۰۱۵ حدود ۵۷۶ هزار نفر بوده‌است که تنها نیمی از آن‌ها شهرنشین هستند.

                ولایت فراه از جمله مناطق خشک و نیمه بیابانی افغانستان است. که در فصل تابستان درجهٔ حرارت آن بالا می‌رود و بسیار گرم می‌شود. اما در فصل زمستان هوای معتدل و در بعضی مواقع کمی سرد است. یکی از بزرگترین محصولات این ولایت عُنّاب (یا عَناپ به لهجهٔ محلی) می‌باشد.

                در ولایت فراه رودی نسبتاً بزرگ وجود دارد که از آب آن برای کشاورزی استفاده می‌گردد.

                ولایت فراه از حاصلخیزترین ولایات افغانستان به حساب می‌آید و از میوه‌های مشهور آن می‌توان به هندوانه (تربوز)، انار، انگور و عناب نام برد. در سال ۲۰۰۹ در سطح افغانستان بهترین انار بعد از انار قندهار شد.

                پشتون‌ها و تاجیک‌ها اکثریت جمعیت این ولایت را تشکیل می‌دهند و زبان‌های فارسی دری و پشتو در آن رایج است. فراه رود و خاشرود دو رود مهم جاری در این ولایت هستند.
            </p>
        </a>
    </div>
    <div><a name="Kabul">
        <h2 style="text-align:center;">کابل</h2>
        <p style="text-align: right;">
            کابُل، پایتخت افغانستان مطابق تخمین سال ۲۰۲۰ با جمعیتی حدود ۴٬۲۰۰٬۰۰۰ نفر و مساحتی حدود ۱٬۰۲۳ کیلومتر مربع است که در ولایت کابل واقع شده‌است. مرکز این شهر، شامل بافت کهنه و قدیمی آن می‌باشد که مناطق پل خشتی، خوابگاه، کاه فروشی، مرادخانی، ده افغانان، چنداول، شوربازار، سراجی و باغ علیمردان را در بر می‌گیرد. کابل همراه با دیگر توابع (ولسوالی‌ها)، جمعیتی بالغ بر ۴٬۳۷۲٬۹۷۷ میلیون نفر و مساحتی در حدود ۴۲۵ کیلومتر مربع دارد و در آن از همهٔ قومیت‌های اصلی افغانستان زندگی می‌کنند. براساس شواهد رشد شهرنشینی حکایت از مهاجرت گسترده از سایر نقاط افغانستان به این شهر دارد. بر این اساس کابل نود و چهارمین کلان‌شهر جهان و در ردهٔ پنجمین شهر جهان از نظر سرعت رشد جمعیت قرار دارد.

            کابل مرکز اداری و سیاسی افغانستان می‌باشد و در ۱٬۷۹۱ متری بالای سطح دریا در دره‌ای دراز و باریک میان کوه‌های هندوکش را شکافته و در درازای دریای کابل امتداد یافته‌است. این شهر همراه با قندهار، هرات و مزار شریف توسط بزرگراه‌های حلقوی که در سرتاسر کشور امتداد یافته‌اند وصل شده‌است. کابل همچنین مسیر اصلی شاهراه جلال‌آباد که به سوی پیشاور پاکستان می‌رود می‌باشد.

            محصولات اصلی کابل شامل میوهٔ تازه و خشک، قالیچهٔ افغانی، چرم و محصولات پوست گوسفند، لباس‌ها و اسباب محلی و نسخه‌های محصولات باستانی می‌باشد. جنگ‌های ۱۹۷۸–۲۰۰۱ این صنعت را مختل کرد و به اقتصاد صدمهٔ بسیاری وارد کرد.

            .شهر کابل قدمتی ۳٬۵۰۰ ساله دارد؛ پادشاهان بسیاری سال‌ها روی شهر به خاطر موقعیت استراتژیکی آن که در طول مسیرهای جنوب و مرکز آسیا قرار گرفته جنگ می‌کردند. کابل در طول تاریخ توسط امپراتوری‌های بزرگ زمان خودش حکومت می‌شده‌است. در حدود ۵ سده پیش از میلاد مسیح توسط هخامنشیان و پسانترها توسط سلوکیان، پادشاهی موریا، کوشانیان، ساسانیان، سلسلهٔ مغولان، صفویه، غزنویان و غوریان اداره و کنترل می‌شده‌است. از سال ۱۵۰۴ تا ۱۵۲۶ میلادی، کابل به عنوان مرکز رسمی بابر، سازندهٔ امپراتوری مغولان هندوستان بود. پس از آن تا سال ۱۷۳۸م زیر سلطنت دهلی بود، که نادر شاه و نیروهای افشاریان به گورکانیان حمله کردند. پس از مرگ نادرشاه در ۱۷۴۷، شهر به دست احمد شاه درانی افتاد که بسیار سریع آن را در کشور تازه تأسیس افغانستان اضافه کرد. در ۱۷۷۶، تیمورشاه درانی کابل را به پایتخت افغانستان مبدل ساخت.
        </p>
    </a>
</div>
        <div><a name="Ghazni">
        <h2 style="text-align:center;">غزنی</h2>
        <p style="text-align: right;">
            غزنی یکی از ٣۴ ولایت افغانستان به مرکزیت شهر غزنی است. ولایت غزنی واقع در جنوب شرق افغانستان، از شمال با ولایت‌های میدان وردک و بامیان، از شرق با ولایت‌های پکتیا، پکتیکا و لوگر، از جنوب با ولایت زابل و از غرب نیز با ولایت‌های ارزگان و دایکندی همسایه است.

            این ولایت در زمان «ظاهر شاه» (آخرین پادشاه افغانستان) به عنوان یکی از مناطق تفریحی مورد علاقه وی بوده است؛ زیرا شهر غزنی دارای خاک حاصل‌خیز و آب و هوای معتدل و آثار فرهنگی و هنری بسیار است.غزنی یکی از کهن‌ترین مناطق جهان به‌شمار می‌رود. ابزار‌های مربوط به دوره‌ی پارینه‌سنگی زیرین با قدمت بیش از ۱۰۰ هزار سال پیش در دشت ناوُر در غرب غزنی پیدا شده است. این ابزار شامل تعدادی ابزار سنگی ساخته شده از کوارتز است که شامل تراشه، ساطور، رنده، تیشه و تبر هستند. این آثار نخستین شواهد بدست‌آمده از دوره‌ی پارینه‌سنگی زیرین در افغانستان هستند.

            غزنی همچنین در طول قرن هفتم میلادی یکی از مراکز مهم بودایی در افغانستان بود. کاوش‌های تیم باستانشناسی لهستانی نشان می‌دهد که آثار مذهبی کشف شده از تپه سردار غزنی هر دو فرهنگ هندویی و بودایی را دارا است.

            همچنین بسیاری از حملات غزنویان به هند از غزنی سازماندهی می‌شد. تاریخ نگاران با شگفتی از آراستگی ساختمان‌ها، کتابخانه‌های بزرگ، مجلل بودن دربار و ثروت گرانبهای شهروندان غزنی می‌نویسند.
        </p>
    </a>
</div>
        <div><a name="Faryab">
        <h2 style="text-align: center;">فاریاب</h2>
        <p style="text-align: right;">
            فاریاب یکی از ولایت‌های شمال افغانستان به شمار می‌رود و شهر مَیمَنه مرکز این ولایت است. ولایت فاریاب از شمال با کشور ترکمنستان، از جنوب با ولایت‌های غور و بادغیس، از شرق با ولایت‌های جوزجان و سرپل و از سوی غرب با ولایت بادغیس مرز مشترک دارد.

            فاریاب در اصل، پاراب بوده که با گذشت زمان شیوۀ تلفظ آن در زمان اعراب، چون «پ» را «ف» تلفظ می‌کردند، نام این منطقه به فاریاب تغییر کرده است. فاریاب از دو کلمۀ «پار» و «آب» گرفته شده است که به‌معنی آن طرف آب یا آن طرف دریا است. فاریاب به دری به معنی «سرزمین آبیاری شده» است.

            از نظر آب‌و هوا نیز ولایت فاریاب دارای آب‌و هوای معتدل به ویژه در فصل بهار است. به طوری که در فصل بهار بارندگی‌های زیادی در این ولایت رخ می‌دهد و محصولات زراعی زیادی را به همراه دارد.نام قدیمی فاریاب، میمنه بوده که الان این نام مرکز این ولایت است. قدمت شهرنشینی میمنه و اندخوی به ٢٥۰۰ سال پیش از میلاد برمی‌گردد. فاریاب زمانی تحت کنترل ساسانیان بود، که بعد از حمله اسکندر مقدونی جای خود را به دولت یونانی بلخ داد.

            دوران یونانی فاریاب با فتح شمال افغانستان توسط مسلمانان بین سال‌های ۶٥١ الی ۶۶١ میلادی پایان یافت. در این هنگام فاریاب به میدان جنگ مبدل شده بود و در نتیجه دین اسلام، جایگزین آیین‌های زرتشتی، بودیسم، مسیحیت و یهودیت شد. پس از اسلام سلسله‌های مختلفی اسلامی مانند صفاریان، سامانیان، غزنویان سلجوقیان و غوریان در این منطقه حکمرانی کردند.
        </p>
    </a>
</div>
        <div><a name="Diekundi">
        <h2 >دایکندی</h2>

            <p >
            دایکندی یکی از ۳۴ ولایت افغانستان است که به مرکزیت نیلی در مرکز افغانستان موقعیت دارد. از جمعیت ۷۲۳٬۹۸۰ نفری این ولایت در سال ۱۳۹۹ اکثریت آن را هزاره‌ها شامل می‌شوند در اینحال جمعیت قابل توجهی از تاجیکان که عمده آنها مهاجرانی از بدخشان، غور، هرات، کابل و بادغیس هستند نیز در این ولایت حضور دارند. در این بین دسته های دیگری از مردمان قزلباش، ازبیک، بلوچ و سادت هم در دایکندی بود و باش دارند. دایکندی با ولایات بامیان، غور، غزنی، ارزگان و هلمند متصل است. پهناوری دایکندی، ۱۸۰۸۸ می‌باشد و ۲۴۰۰ متر از سطح دریا ارتفاع دارد.ولایت دایکندی از سمت شمال و غرب به ولایت غور، از شمال شرقی به ولایت بامیان، از سمت جنوب با ولایت ولایت اروزگان، از شرق با ولایت غزنی و از جنوب غربی به ولایت هلمند محدود است. شهر نیلی مرکز ولایت دایکندی است. ارتفاع این ولایت از سطح دریا ۲٬۲۰۰ متر و پهناوری آن ۱۸٬۰۸۸ کیلومتر مربع است که تقریباً یک سی و ششم یا ۲٫۷٪ پهناوری کل افغانستان را شامل می‌شود. ولسوالی گیزاب بزرگترین و ولسوالی نیلی کوچکترین ولسوالی‌های دایکندی هستند.

            کوه‌های ولایت دایکندی را بند خاکباد، توس، کافرجر و نیلی تشکیل می‌دهند که ارتفاع اعظمی آن به ۴٬۸۰۳ متر از سطح دریا می‌رسد. دریای‌های اصلی دایکندی هیرمند است که از وسط دایکندی می‌گذرد و رود نیلی که معاون آن است و از شهر نیلی می‌گذرد. بالای دریای نیلی بند برق سوختوگ اعمار شده‌است. سد سوختوگ در سال ۲۰۲۱ افتتاح شد که ظرفیت تولید ۷۰۰ کیلووات برق را دارد
        </a>
    </div>
            <div><a name="Ghore">
            <h2 style="text-align: center;">غور</h2>
        <p style="text-align: right;">
            ولایت غور در مرکز افغانستان است و با ولایت‌های بامیان، دایکندی، جوزجان، فاریاب، بادغیس، هرات، فراه و هلمند مرز مشترک دارد. مرکز این ولایت شهر فیروزکوه است.

            مساحت آن به ۳۸٫۸ هزار کیلومتر مربع و جمعیت آن نظر به احصاییه که بعد از به وجود آمدن ادارهٔ موقت در افغانستان صورت گرفت حدود ۸۰۰٬۰۰۰ هزار نفر بالغ می‌گردد و ولسوالی لعل و سرجنگل پرنفوس ترین ولسوالی این ولایت است.

            غور که در چار چوب اداری ولایت هرات قرار داشت، در سال ۱۳۴۲ به عنوان ولایت جداگانه تشکیل و شهر چغچران به عنوان مرکز آن تعیین گردید و نظر به پیشنهاد فرهنگیان و جوانان ولایت غور و با همکاری ریاست اطلاعات و فرهنگ این ولایت به تاریخ ۱/۲/۱۳۹۳ خورشیدی جلسه شورای وزیران افغانستان تحت ریاست حامد کرزی رئیس‌جمهوری اسلامی افغانستان تغییر نام مرکز ولایت غور را از چغچران به فیروزکوه با در نظر داشت پیشینهٔ تاریخی شهر فیروزکوه که در سال‌های ۵۴۰–۵۴۴ ه‍.ق توسط سلاطین غوری ساخته شده و حدود صد سال مرکز حکمروایی دودمان غوریان بوده‌است، تصویب نمودند.در غور پنج رشته کوه بزرگ واقع است. یکی از آنها کوه "زارمرغ" ولایت مندیش است که نوشته اند قصر و دارالملک شنسبانیان در دامنه آن قرار داشته و می گویند که سیمرغ، زال زر را که پدر رستم است، در آن کوه پرورش داده است. کوه دوم "سرخ غر" نام دارد که آن هم در ولایت مندیش واقع است. سوم کوه "اشک" است در بلاد تمران که عظمت و بلندای آن کوه بیشتر از همه بلاد غور است و بلاد تمران در اطراف رشته های آن کوه قرار دارد. چهارم کوه "ورنی" است که بلاد داور و والشت و قصر کجوران (به احتمال کجران امروزی) در اطراف است. و پنجم کوه "روئین" است با استواری و بلندی کامل، و برخی گفته اند که پنجم کوه "فج خیسار" است که عظمت و امتداد و بلندای ان از حد تصور و توان درک ذهن بیرون است.
        </p>
    </a>
</div>
        <div><a name="Jawzjan">
        <h2 style="text-align:center;">جوزجان</h2>
        <p style="text-align: right;">
            جَوْزجان یکی از ۳۴ ولایت‌های واقع در شمال افغانستان می‌باشد و با کشور ترکمنستان هم‌مرز است. مرکز این ولایت، شهر شبرغان است که حدود ۶۰۲٬۰۸۲ نفر جمعیت دارد.

            جوزجان در گذشته‌ها به ناحیه‌ای وسیع گفته می‌شد که شامل ولایت‌های جوزجان، سرپل و فاریاب بود.جوزجان به نام‌های جوزجانان، گوزگانان و گَوْزگان یاد می‌شد.

            هیوان‌تسانگ جهانگرد چینی در قرن ششم قبل از میلاد از جوزجان بازدید نموده و تام آنرا «هوشی کین» ثبت نموده‌است.
            پروفیسور مینورسکی شرق‌شناس معاصر نام جوزجان را منسوب به «جَوز» معرب «گوز» به معنی چهار مغز می‌داند.
            داکتر ذبیح‌الله صفا بدون ذکر مآخذ در مورد وجه تسمیه جوزجان یا گوزگانان معتقد است که این نام گرفته شده از (گوزک) نام زن و خواهر هوشنگ ابن فراوک بن سیامک بن میشی ابن کیومرث ملقب به پیشداد است.
            به روایت فردوسی در شاهنامه گوزگانان نامی است که گویا شاهان سلسله پیشدادی بر این منطقه گذاشته‌است.
            دگر گوزگانان فرخنده جای
            نهادست نامش جهان کدخدای
            به روایت فرخی سیستانی:
            بلخ بس خوبست لیکن بلخیان را بلخ
            مرمرا با شهرهای گوزگانانست کار
            نو بهار بلخ را بر چشم من حشمت نماند
            تا بهار گوزگانان پیش من بِگشَود
            بیشه‌های گرزیوان از لاله زارو شنبلید
            گاه چون بیجاده گردد گاه چون زرعیار.تلاش‌های فرهنگی این ولایت، از سال ۱۳۴۰، با نشر هفته نامهٔ «دیوه» و فعالیت مطبعه دولتی رسماً آغاز گردید و به‌طور فزاینده ای تسریع یافت. با درنظرداشت تاریخ غنی جوزجان در گذشته، این ولایت با پیشینه‌های تاریخی خویش یکی از ولایات باستانی افغانستان محسوب می‌گردد.

            فعلاً در عرصه فعالیت‌های رسانه‌ای جوزجان تلویزیون‌های ملی، آیینه و باتور، رادیوهای موج اف ام ارمغان، آسایش، درمان، غزل، بوستان و ملی، نشریه‌های جوزجانان، گوراش، حکومت و شهروند، پیام الفت، الایمان، گلستان سواد، مجلات جوزجانان، صدای زن، نوای کهسار، خط خطی، بیان نو، ایزگو تویغو (بزبان اوزبیکی)، چاپخانه‌های دولتی، اقبال و مطبعه جوانان شجاع همراه با سه شبکه کیبلی به نام‌های آقچه کیبل، آسمان سیتی کیبل و جهان‌نما کیبل فعالیت دارند.
        </p>
    </a>
</div>
        </div>
        <script>

        </script>
    </body>
</html>